هرچی فکر می کنم نمی نوانم این ایام را گرامی بدارم چون در این ایام کشور ما مورد تجاوز وحشیانه قرار گرفت  ٬ آیا باید تجاوز را گرامی بداریم اساسا باید روزی که ما پیروز شدیم را جشن بگیریم و گرامی بداریم ولی می توان این ایام را بهانه گرفت و از دلاور مردی های ملت رشید ایران یاد کرد و این دلاورمردیها را گرامی داشت تلخ ترین خاطره برای هر فرد این است که بفهمد مورد حمله قرار گرفته  قبلاْ هم در همین وبلاگ نوشتم اساساْ دفاع نیازی به فتوی ودستور ویا تحریک ندارد دفاع یک امر بدیهی است که اگر کسی مورد تجاوز قرار گرفت باید بپا خیزد وبا متجاوز مبارزه کند ولی دستور وتاکید امام این واجب را عینی تر ساخته و هیچ بهانه ای را برای کسی باقی نگذاشته  ٬ روزهای تلخی بود آن ایام بنده دقیقاْ دو ماه قبل از شروع جنگ در منطقه تپه های الله اکبر دوره سربازی بودم چون از چند ماه قبل فرماندهان ارتش می دانستند که عراق قصد حمله دارد ولی چرا براحتی عراق در زمان بسیار کمی این همه از خاک کشور ما را متصرف شده است جای بحث دارد ٬ ملت با فتوای امام بپا خواستند وبا همدلی و وحدت توانستندمعجزه بیافرینند ولی چه شده است که هم اکنون این همه مشکل گریبانگیر ما شده است خدایا به ملت ما توفیق اتحاد و همدلی عنایت فرما  و روح وروان شهدای گرانقدر جنگ تحمیلی راشادو علو درجه عنایت فرما