یکی از وظایف پلیس در بعد اجتماعی نظارت بر قوانین مختلف می باشد تا مجریان هر قانونی در رعایت قانون اهتمام بیشتری داشته باشند هر چند در دنیا بر روی نظارتهای درونی ویا خود کنترلی بیشتر تکیه دارند که از طریق کار فرهنگی عمدتاً میسر خواهد بود تا افراد مقید شوند که بدون هرگونه ناظر بیرونی خود شخصاً به کنترل رفتار خود اقدام نمایند دین مبین اسلام هم برهمین کنترل های درونی تاکید داشته و در معارف دینی ما ناظر همه اعمال ما خداوندی است که ستار العیوب است شاید بین دو ویژگی ستارالعیوب بودن وناظر اعمال بودن بیشترین سنخیت بتوان مشاهده کرد از یک طرف خداوند ستارالعیوب است واز طرف دیگر هم ناظر است پس باید هر ناظری این ویژگی الهی یعنی ستارالعیوب بودن را داشته باشد اما اینها دلیلی بر نفی ناظر بیرونی نیست  بلی ناظر بیرونی یا خارجی هم نیاز است اما کیفیت این نظارت چگونه باید باشد هیچ از یادم نمی رود در یکی از دروس دوره لیسانس ، درس نظارت وراهنمایی یکی از سوالات امتحانی این درس این بود که ناظر راهنما وقتی برای بازدید به مدرسه ای می خواهد سر بزند کدام کزینه در پاسخ صحیح است یکی از گزینه ها این بود که بدون اطلاع قبلی و سرزده باشد تا بتواند رفتار واقعی کادر مدرسه را ببیند گزینه دیگر این بود که باید قبلاً به مدرسه اطلاع دهد تا کادر مدرسه و معلم ها بدانند که مورد ارزیابی و بازدید قرار می گیرند دو گزینه انحرافی دیگر هم بود اکثر دانشجویان گزینه اولی که باید بدون اطلاع قبلی باشد را به عنوان گزینه صحیح انتخاب کردند در صورتیکه گزینه صحیح گزینه دومی بود که باید با اطلاع قبلی باشد البته قبلاً استاد درس مرحوم آقای دکتر افشاری رحمه الله علیه با ظرافت این موضوع را توضیح دادند ولی جون در فرهنگ ما ایرانی ها مچ گیری بیشتر جا افتاده آن گزینه را انتخاب کرده بودند در موضوع مسائل احتماعی و امنیت احتماعی هم همین مثال صادق است ، اولاً این مساله از وظایف آحاد مردم است تا به امر به معروف و نهی از منکر اقدام کنند ولی چنانچه پای پلیس هم در میان باشد بهتر است از همان شیوه امر به معروع و نهی از منکر و ارشادی باشد تا نامحسوس و مخفیانه که اساسا با روح مسائل تربیت اجتماعی به دور و ناسازگار با امنیت اجتماعی است از آنجا که این جور کنترل ها بیش از آنچه منجر به جلو گیری از بروز یک ناهنجاری اجتماعی شوند نوعی نامنی روانی را برای افراد جامعه در پی دارند بنابراین کنترل های و یا نظارتهای مخفیانه اولاً مبهم و بی معناست و ثانیاً با اصل اهداف کنترل که بازدارندگی دارد ناسازگار است ،شاید برخی بگویند ناامنی برای کسانی که مخل نظم جامعه هستند خوب است ولی از بعد تربیتی باید به موضوع نگاه کرد که بسیار خطر ناک و سم مهلکی برای مسائل روحی و وروانی جامعه بشمار می آید ، متاسفانه در برخی موارد پلیسهای راهنمایی و رانندگی هم چنین خظایی را مرتکب می شوند و در جاهایی کمین می کنند تا راننده ها آنها را نبینند و بلافاصله بعد از انجام یک تخلف رانندگی ظاهر می شوند و اقدام به اعمال قانون می کنند در حالی که در جاهایی که پلیس آشکارا در جاده ایستاده و یا تابلوهای هشدار دهنده مانند جاده توسط دوربین کنترل می شود نصب شده است در کاهش تخلف از قوانین رانندگی نقش بیشتری دارد